'We zijn blij dat we het hebben gedaan' - moeder van Lucas

Ons verhaal begon toen Lucas een paar maanden oud was en de arts op het consultatiebureau opmerkte dat hij toch wel een erg plat achterhoofdje had en dat we snel moesten beginnen met fysiotherapie omdat hij anders een helm zou moeten. HELP! Binnen een paar dagen zaten we bij de fysiotherapeute en werd er gemeten en getest. Lucas had een voorkeurshouding waardoor zijn achterhoofd wat scheef groeide. Er zijn kinderen die met wat “activatieoefeningen” van deze voorkeurshouding afkomen en door meer bewegen het bolletje weer rond krijgen. Zo niet onze luiwammes. Hij bleef zijn voorkeur houden en met de metingen bleef hij een twijfelgeval voor een redressiehelm. De keus lag dus bij ons.

Wat doe je dan? Voor wie doe je het? Wat zijn de gevolgen? Hoe ziet het eruit? Wat gebeurt er als ik niets doe? Het zijn zo van die vragen die door je hoofd spoken. Wij hebben daar behoorlijk lang mee geworsteld, terugkijkend komt dat met name door onze eigen angst voor het onbekende en voor de blikken van de buitenwereld. In september vorig jaar hadden wij een afspraak met dokter Rutten, revalidatiearts van 't Lange Land Ziekenhuis in Zoetermeer. Lucas was een goede kandidaat voor helmtherapie en voor we het wisten was een afspraak bij Westland gemaakt voor verdere informatie over een redressiehelm. Uiteindelijk hebben we de beslissing genomen om met helmtherapie te starten, voor Lucas. Lucas hoeft voor ons niet perfect te zijn, maar we wilden voorkomen dat door onze angst voor rare blikken hij later naar ons toe zou komen en zeggen:"Ik word gepest omdat mijn hoofdje anders is". We hadden de keus om er wat aan te doen in een tijd waarin hij daar het minste last van heeft. Ons standpunt is dat je dat moet proberen, vol overgave!

Drie weken later was Lucas gemeten en kon zijn helm voor het eerst opgezet worden, een prachtig blauw exemplaar. Na wat bijschaven en goede adviezen van Rick konden we voor het eerst naar buiten. Best een gek moment, je hebt het gevoel dat iedereen naar je kijkt en achter je rug smoest. In het begin raakt het je wel, maar omdat Lucas erg goed op de helm reageerde, of eigenlijk niet reageerde, merk je dat niet meer. Je maakt ook weer heel grappige dingen mee: oudere dames in de supermarkt die zich afvragen of kinderen tegenwoordig ook al in de kinderwagen een helm moeten dragen (net als op de fiets)! Ook kwamen veel ouders naar ons toe die nog aan het overwegen waren om met helmtherapie te starten. Lucas heeft de helm vanaf het begin goed geaccepteerd, hij gaf geen kik bij het op- en afzetten en hij heeft geen last gehad van uitslag of nare drukplekken. In het begin was zijn haar altijd kletsnat van het zweet, maar na een paar weken werd dit minder. Je kon merken dat zijn hoofdje groeide, zijn hoofdhuid werd dan wat rood waar de huid tegen de helm aan kwam. Vaak was het dan ook weer tijd voor een controle bij Westland en werd de helm bijgeschaafd. Na een aantal weken weet je niet beter en hoort de helm er helemaal bij en is ook het schoonmaken een onderdeel van het ritueel geworden. Soms was het zelfs raar om hem zonder helm te zien spelen!

Wij zijn door onze ervaringen bijna promotiemedewerkers geworden. Twijfelende ouders raden we aan het in ieder geval een kans te geven, je hebt het dan in ieder geval geprobeerd. We zijn blij dat we het hebben gedaan en zeer positief verrast over het uiteindelijke resultaat!